Les Larmes de la Montagne

Στα μαύρα βράχια της Ηπείρου το κρύο δάκρυ της σιωπής κυλάει στο ποτάμι του Βοϊδομάτη ζητώντας νέα της ξενιτιάς. Ω, βουνά μου, πέτρινα κορμιά κρατήστε την καρδιά μου ζωντανή το κλαρίνο κλαίει μες στη νύχτα και η ψυχή μου αναζητά τη γη. Το γεφύρι της Πλάκας στέκει βουβό στα κύματα του χρόνου και εγώ μετρώ τα βήματά μου στον ίσκιο του δικού σου πόνου. Ω, βουνά μου, πέτρινα κορμιά κρατήστε την καρδιά μου ζωντανή το κλαρίνο κλαίει μες στη νύχτα και η ψυχή μου αναζητά τη γη.